छोरी
छोरी तिम्रो सम्झनाले मुटु मेरो पोल्छ साह्रै
एकान्तको गहिराइमा दिमाग किन ?खेल्छ साह्रै !
फूल सम्झि नजिकबाट बास्ना लिन कहिल्यै पाईन
अभागीको जस्तो सधैँ किन ? आँखा टोल्छ साह्रै !
फाड्दै छु म जता ततै फिजिएका काँडाहरु
बाधा बनि तिम्रै लागि बाटो फेरी जेल्छ साह्रै !
आउँछु भन्थे न्यानो काखले मातृत्वको छाँया दिन
डुंगा पाइन तर्ने कतै बढ्दै आको भेल्छ साह्रै !
छर्दै सुभाष फक्रिने छौ उषाका ति लाली सरी
टाढैबाट लिनु आशिष देख्ने कहिले ?नेल्छ साह्रै !
ज्ञान होला मेरै लागि ध्रुब सरी चम्काउन
बर्तमान हो भबिष्यलाई अतित नै बोल्छ साह्रै !!
लेखिका ;सुमित्रा पौडेल भरतपुर चितवन
हाल ; इजरायल २०१०/११/१८
Posted by Anonymous
on 9:09 PM. Filed under
